Ten slotte: actie

Vandaag lanceert het steuncomité een hulpactie voor de heropbouw voor de werken van Maarten. Hieronder de startbried (voor wie hem nog net via een ander kanaal lkreeg. Meteen is dit het einde van déze blog: voor het vervolg lees je dus best op http://casabetalpuchili.blogspot.com/.
Overigens kwam er vandaag ook nieuwe over het papayabedrijf in Lipimavida (zie eerder in deze blog). Leo Ghysels en Maarten Koch bezochten de site en blijkbaar zijn ze er relatief goed vanaf gekomen. Er is wel schade aan huizen, minder aan de fabriek, en beetje beschermd door de papayaplantage richting zee. Uiteraard wel veel opkuis- en herstelwerk, maar er is toekomst.

Dag allemaal,
Beste familie en vrienden van Maarten

Voor de tweede keer in twee maanden tijd werd de wereld opgeschrikt door een allesverwoestende aardbeving. Deze keer in midden Chili. Priester Maarten Koch uit Stabroek werkt al meer dan 25 jaar in Latijns-Amerika. U kent hem wellicht als sympathisant van zijn projecten of als voorganger in de parochies van Berchem, Berendrecht, Borgerhout, Kapellen of Putte.
In Chili is door Maarten en zijn team heel veel werk verzet om de locale bevolking een meer menswaardig bestaan te geven. We denken aan de parochie van de volkswijk Pudahuel. Aan de vele kinderen en jongeren die mede door uw hulp konden verder studeren. In Talca werd het opvangtehuis Betalpu opgericht. Vlakbij liggen de wijngaarden die deel uitmaken van de coöperatieve Coama en overkoepelend de Consorcio Vinicola de Chile. Vele socio’s met hun gezinnen hebben een basisinkomen dankzij deze wijnproductie die voor een deel verkocht wordt via Fair Trade.
Dit alles is door die ene aardbeving zwaar beschadigd. De opslag van de vorige oogst is weggelopen en de oogst die nu komt is moeilijk te organiseren.
Aan de kust was er een zeebeving die ons het ergste doet vrezen voor de coöperatie Lipimadiva. Zij verwerkt mini papayas voor verkoop ondermeer in onze Wereldwinkels. Momenteel is er nog geen contact geweest met de vrouwen die daar werken.
In Talca leven nu veel mensen op straat omdat hun huisjes volledig verwoest zijn. Zij hebben letterlijk alleen nog maar de kleren die zij aan hebben. Om de woorden van Maarten te gebruiken: “alles lijkt plat gebombardeerd”!

Enkele vrienden van Maarten willen hem én het Chileense volk helpen. Dit alles in samenwerking met Oxfam en GROS Stabroek (Gemeentelijke Raad Voor ontwikkelingsamenwerking).
Maarten die op dit moment nog in Talca verblijft kan de hulpverlening mee organiseren en beoordelen waar de prioriteiten liggen .

Ook u kunt helpen.
Laat uw hart spreken en stort een bijdrage op één van onderstaande rekeningen:

Rekeningnummer zonder fiscaal attest:
Steunfonds Chili :
743-1490904-28
Vermelding : aardbeving Chili M.Koch

Rekeningnummer MET fiscaal attest: (voor storting vanaf 30€)
PROMA BRUSSEL
000-0173311-69
Vermelding: PR M KOCH 637244 AARDBEVING

Wij houden u graag op de hoogte.
Op blog: http://casabetalpuchili.blogspot.com kunt u regelmatig onze nieuwsberichten lezen.
Alvast hartelijk dank!

Stabroek, maart 2010,
Namens het steuncomité,
Kunta Kochkuntakoch@telenet.be
Telefoon:03/569.11.67

En nu?

Dit berichtje – en eerlijk gezegd het vorige ook – is gepend op de TGV tussen Parijs en Lille. We hebben er een lange vlucht en slechte nacht, heel wat schudden boven de oceaan voor Portugal al opzitten, maar het einde is in zicht! Weer een avontuur voor de analen.


De blog van onze reis zit er op. Maar Chili blijft hangen.
Op weg naar de luchthaven bleek weer hoe zwaar het land getroffen is: de autowegbrug over de (rivier) Pudahuel is verzakt: (hoogstens één vrachtwagen of bus mag er tegelijk op en de verzakking is met platen gelijkgemaakt). Ook de luchthaven is lang niet in orde: de internationale vertrekhal is niet in gebruik: alle vluchten vertrekken vanuit de nationale terminal waar een achttal gates ter beschikking zijn. De valiezen kunnen niet meer gewogen worden en nog heel wat plafondtegels ontbreken en de elektronische borden zijn in testfase.

Veel vluchten zijn er trouwens niet, wel vrachtvliegtuigen die landen en opstijgen. Op de parking bouwt men aan grote tenten, vermoedelijk o.m. in het vooruitzicht van de machtsoverdracht Bachelet-Piñera volgende week. Uit het hoofdgebouw klinken zware werktuigen. De radar van de controletoren beweegt enkel door de wind wat heen en weer ..

De lokale hulpacties zijn gestart: Chile ayuda a Chile komt op tv en op affiches in de straten. Studenten en jeugdbewegingen zetten zich in om geld te verzamelen,

In het Franciscaans klooster naast ons hotel, bij Los Dominicos en allicht op veel andere plaatsen kun je voedselpakketten inleveren.

De nationale inzamelactie wil 15 miljoen pesos opbrengen dit weekend.

Intussen zit ook de eerste werkvergadering van ‘ons’ stuurgroepje er op. Wat hieruit vootvloeit volgt eerstdaags ook nog op deze blog!

Nog een mooi plekje ontdekt

Wat doe je als je niet weg kunt en elke dag moet vullen? Onder meer terrasjes doen, blogs bijhouden, van hotel verhuizen (want onze kamer moest plots gerenoveerd worden) en zomaar eens ergens naartoe trekken. Bv. naar de laatste halte van ‘onze’ lijn (de rode naar San Pablo). Het andere uiteinde heet Los Dominicos en volgens een folder in ons nieuwe hotel zou daar ook een artesanale markt zijn. Wij daar dus naartoe: het eindpunt van een metrolijn trekt altijd een beetje aan.

Los Dominicos is een schattig kerkje en bovendien een nationaal monument. Er horren een klooster bij en nog wat bijgebouwen (intussen een tehuis voor mayores. Ook hier sloeg de terremoto toe: heel wat dakpannen gleden van de autentieke daken in de kloosterhof en het kerkje is gesloten.. Omdat men met volle kracht het dak al restaureert, kunnen we even binnenglippen. Hier is ook het parochiesecretariaat met permanentie gevestigd (alle dagen open van 10 tot 14). Een moeder komt om de bautismo van haar kleintje te regelen en meteen te kijken naar Local 5 waar de plechtigheid zal doorgaan.

(Vooraan links: stapel gebroken pannen en steengruis

van het dak van de kloosteromgang)

Vlak naast de kerk is een grote inheemse markt: de Pueblito. 150 kraampjes rond straatjes en pleintjes, in traditionele stijl gebouwd. Je vindt er alles als in de andere dergelijke markten. Een aantal kunstenaars kan je hier ook aan het werk zien (schilders, beeldhouwers, leerbewerkers, …) Het is er niet duurder dan elders. Er zijn ook terrasjes en eetgelegenheden. Een aanrader!

 

Na een nachtje in ons nieuwe hotel (pittoresk gelegen op de Plaza Londres) bellen we Air France nog eens op. Na drie kwartier worstelen met diverse munten en telefoontoestellen krijgen we zowaar verbinding via de huistelefoon van het hotel. En wat blijkt? Er zijn twee plaatsen vrijgekomen op de vlucht van deze avond las 9 de la tarde. Meteen geboekt natuurlijk! Dan kunnen we de koffiestop van Kapellen nog meemaken!

Nog altijd Chili

Jawel we zitten hier nog en het ziet er niet naar uit dat we snel wegraken! De geannuleerde passagiers worden maar mondjesmaat toegevoegd aan bestaande vluchten. Voor alle zekerheid hebben we dus geboekt op de eerste vrije plaatsen en dat is donderdag 11. Maar mogelijk vinden we nog iets vroeger ...

Ondertussen hebben we heel Santiago zowat bezocht. Dat wil zeggen: de musea zijn meestal dicht (welllicht om hun collecties weer op te hangen en te rangeren in de kasten). De komende dagen moeten we dus creatief worden ...

Pudahuel revisited

Vanmorgen trokken we nog eens naar de Pasaje Cañete. Op goed geluk, want we hadden geen idee of we er iemand zouden treffen. Metro naar San Pablo, de J18 tot San Daniel en de laatste meters te voet.
Onderweg lag om de 10-20 huizen wel een hoopje puin. Meestal stenen, ook glas, soms meubelresten. Het hout wordt vakkundig in gerecycleerde winkelwagens gestapeld en meegenomen: dat kan nog dienen als constructiemateriaal of brandstof. De marktjes werken weer: deze mensen kunnen het zich niet veroorloven lang zonder inkomsten te blijven. En als een trainingsbroek voor amper 1000 pesos over de (imaginaire) toonbank gaat, moet je wat omzet halen om er iets aan over te houden.

Eugenia blijkt intussen terug uit Talca. Haar zoon had vakantie en is haar komen halen. Veel tijd verloren door omwegen o.m. wegens de ingestorte brug. Ook Maarten is onderweg: hij zou vanavond in Santiago zijn.

Ten huize van Jorge en Eugenia is het erg druk: vele handen zijn de eerste verdieping aan net verstevigen: die bleek niet zo goed bestand tegen het beven, maar hield het wel. Veel erger is het met de voorwerpen: door het schudden gingen de kasten open en tuimelde de inhoud op de grond. Ook het TV-toestel, de luster, een hoop souvenirs ... Het huis ziet er nu meer een kampeerruimte uit dan een living. Momenteel is er bovendien geen stroom voor 10 uur ’s avonds en maar druppelsgewijs water.

Maar zoals Eugenia het zegt: ‘Materieel verlies kun je vervangen, je leven niet.’ En niemand van de mensen die we ontmoetten heeft lichamelijke schade. Ook de broer van Paola, die werk op een vissersboot en een tijdje vermist was, dook weer op in Valdivia, waar hij met vrienden was en niemand kon bereiken.

In de straat hebben nog huizen schade: op het einde van de straat ligt een hoop bouwafval en het huis naast de ‘nuntiatuur’ (zo noemen de buren de kamer van Maarten) heeft ook zo’n hoop.
Betalpu heeft ook geleden. De eigenlijke gebouwen hebben de beving overleefd, maar de inboedel van de keuken is verloren (ook alle Belgische bierflesjes en het nieuwe stel glazen dat we hadden gegeven). De hele voorraad marmelade van Mariana is verloren, samen met de voorraad azijn en olie. En dat zonder water opkuisen is niet te doen!

(Ik dacht een mooie foto van Marianas voorraadkamer te hebben,

maar vind hem niet meer terug. Heeft iemand anders er een?)

Met de nieuwe villa’s van de buren is het erger: die zijn helemaal ingestort.

 

Is ook dit huis gesneuveld?

(Foto genomen uit de tuin van Betalpu)

Ook de veiligheid is in Talca een onderwerp van discussie: de regering heeft legereenheden naar de regio gestuurd om dievenbenden in toom te houden. Ook Jorge die in Santiago in een winkel voor schoolbenodigdheden werkt, moet (nog meer) overuren kloppen om dieven buiten te houden.

De vele gezichten van een stad

Zoals elke grootstad is Santiago samengesteld uit meerdere deelgemeenten.

Het centrum is het historische hart van de stad met de Moneda; de Mercado Central; de Plaza de Armas met de kathedraal; de grote musea: daar hebben we het vroeger al over gehad. Je vindt er verschillende wijken: winkel(wandel)straten, administratieve en financiële wijken, uitgangsbuurten in verschillende categorieën, parken …

Rond dit centrum komen woonzones voor, die vaak wat minder ogen: de Barrio Brasil (zie ook vroeger) is er zo een. Meer naar het westen heb je Maipù en Pudahuel. De huizen zijn er nog eenvoudiger. Ook hierover hadden we het al.

Naar het oosten zijn de rijke woonwijken. Providencia, Los Condes, Vilacura … We kwamen daar ook terecht omdat Air France daar z’n kantoor heeft (ook beschadigd door de beving) en ons naar huis moet brengen.

Hier waan je je niet meer in Latijns Amerika, maar in om het even welke moderne stad. De consumptieprijzen zijn ook twee- à driemaal hoger dan elders in de stad (soms bijna even duur als in Europa), de restaurantjes konden even goed op Mallorca, de Côte d’Azur, Californië of Antwerpen staan. Je hoort er veel Duits, Engels en Frans. Er rijden duren auto’s en hier en daar ontmoet je een fotomodel.

De meeste ‘echte’ toeristen worden hier geplaatst: Hollyday Inn, Intercontinental, Hyatt enz. staan hier. Die worden ver gehouden van de echte Chileense wijken.

Naar huis ????

Laatste berichten van Air France: tot woensdag zijn er geen vluchten en daarna is het afwachten of er voldoende fuelvoorziening zal zijn om vluchten te laten vertrekken. In de krant spreken ze van vrijdag ... Wellicht zijn we voor het begin van de lente terug (de echte astronomische wel te verstaan). Vanavond zouden er besprekingen zijn, misschien weten we morgen meer ...

PS: enkele van de vorige blzn. zijn aangepast en aangevuld met foto's.

Grenzen

Die zijn er om overgestoken te worden. Denken wij. Maar in andere delen van de wereld zijn grenzen zijn er ook om de eigen identiteit te bevestigen. Dat zijn we in West-Europa wat verleerd …

Vanuit San Pedro bestaat een halfdaagse excursie naar Bolivië. Een groot deel van de ‘attractie’ bestaat uit de grenspost. Een piepklein hokje heeft een officiële vlag ervoor. Er hangt een staatsportret van Eva Morales.

Er is een echte bareel midden in de woestijn (die blokkeert wel maar met een flinke kei krijgt de grenspolitie hem wel los). En die grenspolitiemacht heeft twee enorme gouden tanden, waardoor hij continu moet grijnzen om zijn rijkdom te laten zien. Natuurlijk laat hij niet na op de of andere manier van de medereizigers wat extra geld op te strijken (westerlingen worden hier blijkbaar niet als loslopend wild beschouwd).

Maar het ongelooflijk schitterende landschap, inclusief hoogteziekte (op 4500 m), maakt veel goed voor wie zich zou ergeren aan de corrupte administratie.

Vanuit Santiago loopt een goede weg dwars over de Andes naar Mendoza. Eigenlijk is dat een grote bevoorradingsweg voor de staten en steden aan de Rio de la Plata voor al wat uit het westen komt (China, Japan, Australië, India van hieruit gezien). Heel wat vrachtwagens nemen die route.

Wil je als toerist ook iets van de Andes zien, dan is een vrij goedkope busrit tot Mendoza een leuk alternatief: je ziet eventjes de echte Acongacua (zoals elke geograaf weet de hoogste berg ter wereld buiten te Himalaya (en als je er de diepzee bijneemt zelfs van de wereld).

Aan de voet van het Aconcaguamassief (achtergrond) is een laatste halte voor vrachtverkeer voordat ze de overtocht aanvatten.

De berg zelf laat zich moeilijk vatten: er hangen wolken rond, maar tussen de flarden wolk ontwaar je wel sneeuw op de flanken.

Je moet er wel een busrit voor over hebben van 350 km (+ evenveel terug) én de grenspolitie van Argentinië. Het fabuleus landschap is gratis. Hier is de grens echt nog een grens: 3:30 uur file en controle op de heenreis, drie uur op de terugtocht. Met de officiële vraag of je een bijdrage wilt plegen zodat de douane de bus niet zou controleren op ongewenste import. Chili heeft bv. een officieel invoerverbod voor fytozoölogische producten: het land is biologisch sterk geïsoleerd en wil dat zo houden. Een gelijkaardige maatregel voor Argentinië is nauwelijks zinvol: dieren en planten steken probleemloos door van en naar Centraal en Noord-Amerika via het Amazonewoud. Maar het brengt wel een aardige duit op voor vliegende patrouilles die de bus nog een uurtje ophouden of niet (zelfs als je aan een collega een ‘vrijgeleide’ betaalde). Buenos Aires is duidelijk veraf!

De 'echte' grenspost die een integrale totale controle waarborgt en de wat minder echte (?) die inkomsten genereert.

Terremoto live

Voilá, 't is hier zondagmiddag en we hebben eindelijk een open cybercafé gevonden. Dus vlug even nieuws.
Het grote nieuws hoorden/zagen jullie al van op de tv zeker? Op het moment van de beving zaten we in Santiago lekker te slapen in ons hotelleke. Na 2 minuten viel de stroom uit - blijkbaar in de hele stad - en weer 5 minuten later waren we klaarwakker op de rand van de fontein op het pleintje voor de Sint-Franciscuskerk, samen met een hoop mensen uiit ander hotels in de buurt en feestvierders uit het grote SanFranciscohotel op dat pleintje. Voor de Chiligangers: dat is waar we de laatste dag nog even gingen wandelen om eten te zoeken, dicht bij de Santa-Luciamarkt. Op de Alameda was er een wilde vlucht van Hoog-Santiagobewoners, geroep, botsingen door rondlopende honden en mensen op de middenberm. De verkeerslichten werkten op veel plaatsen niet. Na een uur of twee wachten en radio luisteren via een gsm bij het pillicht van mijn nieuwe superlamp (dank collega´s!) in de ingang van het hotel, trok iedereen weg. Wij gingen terug naar bed om wat te rusten, maar kwart voor acht, na een lichte nabeving, zaten we weer buiten.

Aangezien we die dag hadden geboekt voor de bus naar Mendoza, en omdat er in Santiago toch geen stroom - laat staan internet - was, zijn we maar vertrokken op onze Andestrip. Nu zitten we dus in Argentinië en hebben net op de site van AirFrance gemerkt dat onze vlucht naar Parijs voor morgen geschapt is. ´t Zal dus iets langer Chili worden zeker? Enfin jullie zien wel wanneer we terug zijn.

Een paar beelden van na de beving ...

De kerk van Providencia (zie een paar blz. geleden).

Ingestorte corniche op de Alameda.

Brand langs de autoweg en een van de vele ingestorte voetgangersbruggetjes.

 

Ingestort pand (de inwoners bewaken het tegen dieven) naast een kerk in Bario Brasil.

De woestijn

Intussen zitten we twee uur vliegen (+ 1 uur bus) noordelijker: San Pedro de Atacama. Weer zo'n naam die je alleen van de aardrijkskundeles kent: de Atacamawoestijn, de droogste plek op aarde (lees maar na in de Mikado-atlas!).

We landen in Calama. Op de achtergrond zie je de grootste kopermijn ter wereld. Het is daar dat Ernesto Che Guevara, samen met Alberto Granada langskwam ( zie de Motorcycle Diaries) en er zijn visie op de maatschappij ontwikkelde.

100 km verder ligt San Pedro. Totaal iets anders dan Santiago en een welkome afwisseling.

We maken er de eerste regen van het seizoen mee (een paar druppels).

In de vallei van de Maan is het zo stil dat je de rotsen hoort kraken door de temperatuur.

De zonsondergang is er onwaarschijnlijk mooi, en we zijn niet alleen om dat te vinden.

Een andere avond bezoeken we de flamingo's in het zoutmeer.

Vanmorgen en gisteren waren meer gewijd aan historiek en geologie van de omgeving. België is hier zelfs gekend dank zij het wetenschappelijk opzoekwerk van pater Gustavo de Paige naar wie het lokale museum genoemd is (de mummie is er op vraag van de inheemse bevolking verwijderd uit eerbied voor de overledenen).

Goeie reis!

Vandaag (maandag 22/2) vertrekken de collega's weer naar België. Wij blijven droevig en eenzaam achter in dit intussen al veel vertouwder land. Daag iedereen en goede aankomst in ons kikkerlandje!

De dag passeren we met een bezoek aan een paar andere wijken:

Providencia (duur en helemaal westers). De kerk Nuestra Señora de la Providencia is hier nog heel maar zie het beeld na de aardbeving. Zij ligt een km of 2 van ons hotel.

Barrio Brasil (wat krakkemikkig maar heel gezellig en kleurrijk: echt zuiders).

Het Estacion Central, gebouwd door Eiffel.

Daarna reserveren we onze bustrip naar Mendoza en is het ook voor ons tijd voor afscheid. De hele familie van Eugenia begeleidt ons naar de luchthaven. Haar broer, die ze zes jaar niet gezien heeft, komt op bezoek vanuit Iquique.

Op de foto vlnr: Eugenia, jongste zoon, broer Juan, dochter, oudste zoon Angelo (?), schoonzus, broer uit Iquique, kleindochter.  

Santiago

Natuurlijk lopen we ook Santiago plat: van de Moneda (velen van ons in het geheugen gegrift door de tv-beelden van de luchtaanval bij de staatsgreep door Pinochet op 11/9/73).

Het kerkhof met het graf van Allende die die dag omkwam. Het nieuwe museum dat pas is geopend en de herinnering aan de dictatuur levend wil houden. Voor velen die het 'live' meemaakten, zoals Lalo, is het zelfs nu nog moeilijk om dat te bezoeken.

Santiago-Centro is een moderne stad, vrij aangenaam om rond te wandelen, met cybercafés en mooie wolkenkrabbers. Ook historische kerken en uitzichtpunten. De verborgen armoede van 20% van de inwoners is hier niet te zien (tenzij je oog hebt voor de bedelaars, de daklozen, de kartonverzamelaars na sluitingstijd ...).

Pudahuel

Dit is een gemeente in het noordwesten van Santiago, tussen de stad en de luchthaven. Vooral bevolkt door minder begoede mensen. Hier is het dat Maarten 25 jaar geleden Chili leerde kennen en in zijn hart sloot.

We logeren per twee of drie in een apart gezin. Het is niet overal even 'luxueus', maar ze ontvangen ons met un gran corazon. De huizen zijn meestal klein en min of meer zelf ineengeknutseld met hout, golfplaten, plastic en vooral een stevig hekken rondom. Er valt voor wie nóg armer is en bv. absoluut drugs wil, altijd wel iets mee te nemen.

De Pasaje Cañete is een smalle verbindingsweg tussen twee iets grotere wegen waar de bussen rijden en wat winkels of ateliers staan. Daar woonde Maarten en hij heeft er nog altijd een kamertje. De rest van het huis is bewoond door Claudio en zijn gezin. Ook Eugenia en Jorge wonen in dat straatje. Het straatje erachter wonen Lalo en Magalí, 100 m verder in een andere staat het huis waar charmante zusters een opvanghuis hebben. Op de Avenida Victoria wonen Silvia en Luís en de moeder van Marco. Wat verder Elena en Lucho, de slager.

(Luís op dreef)

Bij deze laatste vieren we het 'afscheid' met een conviviencia om U tegen te zeggen. Een heerlijke asado, zeer ruim overgoten met pisco, wijn van Las Missiones, bier (Stella) en uiteraard frisdrank. Veel en luid gepraat, gelach, gedans en gemusiceer. En massa's eten. Wat de buren ervan denken, weten we niet, maar tot halfdrie kan daar niet veel geslapen zijn. En 's morgens hadden velen een houten kop.
's Anderendaags heeft op dezelfde plaats een privé misviering plaats met padre Martín als voorganger, maar naar lokale gewoonte inbreng van diverse aanwezigen in het Chileens of Vlaams. Ook León krijgt een extra gebedje van de aanwezigen!

De zee!

Vandaag staat weer zee op het programma. Liever dan zelf een programma uit te puzzelen, kregen we viavia een schappelijke prijs voor een all-in pakket.

Een vrolijke hippiebus verspert klokslag halftien de Cañete. We kunnen niet anders dan op te stappen. Hevig hotsend en bijwijlen aan een rotvaart bergaf razen we naar de kust. Rond Casa Blanca bevindt zich een uitgestrekte wijnvallei. We stoppen in het bekende wijnhuis Veromonte voor een rondleiding met degustatie. Beiden vallen goed mee, maar wat een verschil met het gezwoeg van de tientallen Coamaboeren die samen amper een vierde van de oppervlakte telen. ‘Om ecologische redenen mogen we niet meer telen van de 1000 ha die we eigenlijk in eigendom hebben.’ In deze vallei wel te verstaan, want in Californië liggen er nog een hoop. Echt medelijden krijgen we er niet van …

De volgende stop is Valparaiso, Werelderfgoed de la Humanidad, en een van de plaatsen op aarde waarvan alleen de naam al doet dromen. We ervaren alle clichés: de groene trolleybussen (Valparaiso was de eerste stad ter wereld om deze in te zetten), de liften (we gebruiken El Peral), de prachtige baai (met de armoedige huisjes die er van de hoogte mogen op zien), La Sebastiana (waar Pablo Neruda zijn laatste levensjaren sleet), een gauwdiefje (die Bernadettes nieuwe camera dringend nodig had) …

Al bij al een bonte mengeling die de stad erg authentiek en zelfs aangenaam maken. Heel anders dan het mondaine en steriele Viña de Mar. Maar daar ontmoeten we dan wel Charles de Gaule. Of toch zijn Paaseilandse tegenhanger.

Afscheid en welkom

La Quinta, een steakrestaurant in de buurt van Betalpu, is al het toneel geweest van veel feestelijkheden. Ook nu komen we daar samen om met alle Betalpuners ons verblijf van twee weken in Talca af te ronden. Het menu is om duimen en vingers af te likken en dat doen we dan ook. Bovendien kijkt de baas niet op een fles Pisco Sour of Mango Sour. En de wijn hadden we zelf mee: de enige echte GD en een – overigens ook smakelijke – witte variant van hetzelfde huis.

Als extraatje treedt Chaska-Ñawi (Blinkende Ogen in het Quechua) live op. Marco, Claudio (die voor de gelegenheid speciaal uit Santiago komt), Pablo en Diego (Marco’s zoon) zingen, musiceren en dollen dat het een lieve lust is. En als Maarten zijn eigen muzikale duit in de zak doet, is het hek helemaal van de dam.

(vlnr: bovenaan: Pablo, Marco, Claudio en Diego, onderaan: Maarten, Raf en Nicole, achteraan: het paard)

Adios Betalpu, een laatste blik op de GD en Bienvenido in Pudahuel!

Ten huize van Eogenia en Jorge op Cañete staat een uitgebreide tafel klaar. Versiering en drank verwijzen naar de beide landen die zich hier verenigen.

Heel de buurt komt samen maar vooral de mensen die straks een gast zullen huisvesten. Het is al gekus, schoudergeklop en ge¡hola! dat de klok slaat. Empanadas, fruit en ander lekkers blijven maar aanrukken. Het feest kan niet op!


Totdat onze oogjes toch een beetje zwaar worden en iedereen zijn gastgezin opzoekt, benieuwd naar die nieuwe ervaring.