En nu?

Dit berichtje – en eerlijk gezegd het vorige ook – is gepend op de TGV tussen Parijs en Lille. We hebben er een lange vlucht en slechte nacht, heel wat schudden boven de oceaan voor Portugal al opzitten, maar het einde is in zicht! Weer een avontuur voor de analen.


De blog van onze reis zit er op. Maar Chili blijft hangen.
Op weg naar de luchthaven bleek weer hoe zwaar het land getroffen is: de autowegbrug over de (rivier) Pudahuel is verzakt: (hoogstens één vrachtwagen of bus mag er tegelijk op en de verzakking is met platen gelijkgemaakt). Ook de luchthaven is lang niet in orde: de internationale vertrekhal is niet in gebruik: alle vluchten vertrekken vanuit de nationale terminal waar een achttal gates ter beschikking zijn. De valiezen kunnen niet meer gewogen worden en nog heel wat plafondtegels ontbreken en de elektronische borden zijn in testfase.

Veel vluchten zijn er trouwens niet, wel vrachtvliegtuigen die landen en opstijgen. Op de parking bouwt men aan grote tenten, vermoedelijk o.m. in het vooruitzicht van de machtsoverdracht Bachelet-Piñera volgende week. Uit het hoofdgebouw klinken zware werktuigen. De radar van de controletoren beweegt enkel door de wind wat heen en weer ..

De lokale hulpacties zijn gestart: Chile ayuda a Chile komt op tv en op affiches in de straten. Studenten en jeugdbewegingen zetten zich in om geld te verzamelen,

In het Franciscaans klooster naast ons hotel, bij Los Dominicos en allicht op veel andere plaatsen kun je voedselpakketten inleveren.

De nationale inzamelactie wil 15 miljoen pesos opbrengen dit weekend.

Intussen zit ook de eerste werkvergadering van ‘ons’ stuurgroepje er op. Wat hieruit vootvloeit volgt eerstdaags ook nog op deze blog!