Ten slotte: actie

Vandaag lanceert het steuncomité een hulpactie voor de heropbouw voor de werken van Maarten. Hieronder de startbried (voor wie hem nog net via een ander kanaal lkreeg. Meteen is dit het einde van déze blog: voor het vervolg lees je dus best op http://casabetalpuchili.blogspot.com/.
Overigens kwam er vandaag ook nieuwe over het papayabedrijf in Lipimavida (zie eerder in deze blog). Leo Ghysels en Maarten Koch bezochten de site en blijkbaar zijn ze er relatief goed vanaf gekomen. Er is wel schade aan huizen, minder aan de fabriek, en beetje beschermd door de papayaplantage richting zee. Uiteraard wel veel opkuis- en herstelwerk, maar er is toekomst.

Dag allemaal,
Beste familie en vrienden van Maarten

Voor de tweede keer in twee maanden tijd werd de wereld opgeschrikt door een allesverwoestende aardbeving. Deze keer in midden Chili. Priester Maarten Koch uit Stabroek werkt al meer dan 25 jaar in Latijns-Amerika. U kent hem wellicht als sympathisant van zijn projecten of als voorganger in de parochies van Berchem, Berendrecht, Borgerhout, Kapellen of Putte.
In Chili is door Maarten en zijn team heel veel werk verzet om de locale bevolking een meer menswaardig bestaan te geven. We denken aan de parochie van de volkswijk Pudahuel. Aan de vele kinderen en jongeren die mede door uw hulp konden verder studeren. In Talca werd het opvangtehuis Betalpu opgericht. Vlakbij liggen de wijngaarden die deel uitmaken van de coöperatieve Coama en overkoepelend de Consorcio Vinicola de Chile. Vele socio’s met hun gezinnen hebben een basisinkomen dankzij deze wijnproductie die voor een deel verkocht wordt via Fair Trade.
Dit alles is door die ene aardbeving zwaar beschadigd. De opslag van de vorige oogst is weggelopen en de oogst die nu komt is moeilijk te organiseren.
Aan de kust was er een zeebeving die ons het ergste doet vrezen voor de coöperatie Lipimadiva. Zij verwerkt mini papayas voor verkoop ondermeer in onze Wereldwinkels. Momenteel is er nog geen contact geweest met de vrouwen die daar werken.
In Talca leven nu veel mensen op straat omdat hun huisjes volledig verwoest zijn. Zij hebben letterlijk alleen nog maar de kleren die zij aan hebben. Om de woorden van Maarten te gebruiken: “alles lijkt plat gebombardeerd”!

Enkele vrienden van Maarten willen hem én het Chileense volk helpen. Dit alles in samenwerking met Oxfam en GROS Stabroek (Gemeentelijke Raad Voor ontwikkelingsamenwerking).
Maarten die op dit moment nog in Talca verblijft kan de hulpverlening mee organiseren en beoordelen waar de prioriteiten liggen .

Ook u kunt helpen.
Laat uw hart spreken en stort een bijdrage op één van onderstaande rekeningen:

Rekeningnummer zonder fiscaal attest:
Steunfonds Chili :
743-1490904-28
Vermelding : aardbeving Chili M.Koch

Rekeningnummer MET fiscaal attest: (voor storting vanaf 30€)
PROMA BRUSSEL
000-0173311-69
Vermelding: PR M KOCH 637244 AARDBEVING

Wij houden u graag op de hoogte.
Op blog: http://casabetalpuchili.blogspot.com kunt u regelmatig onze nieuwsberichten lezen.
Alvast hartelijk dank!

Stabroek, maart 2010,
Namens het steuncomité,
Kunta Kochkuntakoch@telenet.be
Telefoon:03/569.11.67

En nu?

Dit berichtje – en eerlijk gezegd het vorige ook – is gepend op de TGV tussen Parijs en Lille. We hebben er een lange vlucht en slechte nacht, heel wat schudden boven de oceaan voor Portugal al opzitten, maar het einde is in zicht! Weer een avontuur voor de analen.


De blog van onze reis zit er op. Maar Chili blijft hangen.
Op weg naar de luchthaven bleek weer hoe zwaar het land getroffen is: de autowegbrug over de (rivier) Pudahuel is verzakt: (hoogstens één vrachtwagen of bus mag er tegelijk op en de verzakking is met platen gelijkgemaakt). Ook de luchthaven is lang niet in orde: de internationale vertrekhal is niet in gebruik: alle vluchten vertrekken vanuit de nationale terminal waar een achttal gates ter beschikking zijn. De valiezen kunnen niet meer gewogen worden en nog heel wat plafondtegels ontbreken en de elektronische borden zijn in testfase.

Veel vluchten zijn er trouwens niet, wel vrachtvliegtuigen die landen en opstijgen. Op de parking bouwt men aan grote tenten, vermoedelijk o.m. in het vooruitzicht van de machtsoverdracht Bachelet-Piñera volgende week. Uit het hoofdgebouw klinken zware werktuigen. De radar van de controletoren beweegt enkel door de wind wat heen en weer ..

De lokale hulpacties zijn gestart: Chile ayuda a Chile komt op tv en op affiches in de straten. Studenten en jeugdbewegingen zetten zich in om geld te verzamelen,

In het Franciscaans klooster naast ons hotel, bij Los Dominicos en allicht op veel andere plaatsen kun je voedselpakketten inleveren.

De nationale inzamelactie wil 15 miljoen pesos opbrengen dit weekend.

Intussen zit ook de eerste werkvergadering van ‘ons’ stuurgroepje er op. Wat hieruit vootvloeit volgt eerstdaags ook nog op deze blog!

Nog een mooi plekje ontdekt

Wat doe je als je niet weg kunt en elke dag moet vullen? Onder meer terrasjes doen, blogs bijhouden, van hotel verhuizen (want onze kamer moest plots gerenoveerd worden) en zomaar eens ergens naartoe trekken. Bv. naar de laatste halte van ‘onze’ lijn (de rode naar San Pablo). Het andere uiteinde heet Los Dominicos en volgens een folder in ons nieuwe hotel zou daar ook een artesanale markt zijn. Wij daar dus naartoe: het eindpunt van een metrolijn trekt altijd een beetje aan.

Los Dominicos is een schattig kerkje en bovendien een nationaal monument. Er horren een klooster bij en nog wat bijgebouwen (intussen een tehuis voor mayores. Ook hier sloeg de terremoto toe: heel wat dakpannen gleden van de autentieke daken in de kloosterhof en het kerkje is gesloten.. Omdat men met volle kracht het dak al restaureert, kunnen we even binnenglippen. Hier is ook het parochiesecretariaat met permanentie gevestigd (alle dagen open van 10 tot 14). Een moeder komt om de bautismo van haar kleintje te regelen en meteen te kijken naar Local 5 waar de plechtigheid zal doorgaan.

(Vooraan links: stapel gebroken pannen en steengruis

van het dak van de kloosteromgang)

Vlak naast de kerk is een grote inheemse markt: de Pueblito. 150 kraampjes rond straatjes en pleintjes, in traditionele stijl gebouwd. Je vindt er alles als in de andere dergelijke markten. Een aantal kunstenaars kan je hier ook aan het werk zien (schilders, beeldhouwers, leerbewerkers, …) Het is er niet duurder dan elders. Er zijn ook terrasjes en eetgelegenheden. Een aanrader!

 

Na een nachtje in ons nieuwe hotel (pittoresk gelegen op de Plaza Londres) bellen we Air France nog eens op. Na drie kwartier worstelen met diverse munten en telefoontoestellen krijgen we zowaar verbinding via de huistelefoon van het hotel. En wat blijkt? Er zijn twee plaatsen vrijgekomen op de vlucht van deze avond las 9 de la tarde. Meteen geboekt natuurlijk! Dan kunnen we de koffiestop van Kapellen nog meemaken!

Nog altijd Chili

Jawel we zitten hier nog en het ziet er niet naar uit dat we snel wegraken! De geannuleerde passagiers worden maar mondjesmaat toegevoegd aan bestaande vluchten. Voor alle zekerheid hebben we dus geboekt op de eerste vrije plaatsen en dat is donderdag 11. Maar mogelijk vinden we nog iets vroeger ...

Ondertussen hebben we heel Santiago zowat bezocht. Dat wil zeggen: de musea zijn meestal dicht (welllicht om hun collecties weer op te hangen en te rangeren in de kasten). De komende dagen moeten we dus creatief worden ...

Pudahuel revisited

Vanmorgen trokken we nog eens naar de Pasaje Cañete. Op goed geluk, want we hadden geen idee of we er iemand zouden treffen. Metro naar San Pablo, de J18 tot San Daniel en de laatste meters te voet.
Onderweg lag om de 10-20 huizen wel een hoopje puin. Meestal stenen, ook glas, soms meubelresten. Het hout wordt vakkundig in gerecycleerde winkelwagens gestapeld en meegenomen: dat kan nog dienen als constructiemateriaal of brandstof. De marktjes werken weer: deze mensen kunnen het zich niet veroorloven lang zonder inkomsten te blijven. En als een trainingsbroek voor amper 1000 pesos over de (imaginaire) toonbank gaat, moet je wat omzet halen om er iets aan over te houden.

Eugenia blijkt intussen terug uit Talca. Haar zoon had vakantie en is haar komen halen. Veel tijd verloren door omwegen o.m. wegens de ingestorte brug. Ook Maarten is onderweg: hij zou vanavond in Santiago zijn.

Ten huize van Jorge en Eugenia is het erg druk: vele handen zijn de eerste verdieping aan net verstevigen: die bleek niet zo goed bestand tegen het beven, maar hield het wel. Veel erger is het met de voorwerpen: door het schudden gingen de kasten open en tuimelde de inhoud op de grond. Ook het TV-toestel, de luster, een hoop souvenirs ... Het huis ziet er nu meer een kampeerruimte uit dan een living. Momenteel is er bovendien geen stroom voor 10 uur ’s avonds en maar druppelsgewijs water.

Maar zoals Eugenia het zegt: ‘Materieel verlies kun je vervangen, je leven niet.’ En niemand van de mensen die we ontmoetten heeft lichamelijke schade. Ook de broer van Paola, die werk op een vissersboot en een tijdje vermist was, dook weer op in Valdivia, waar hij met vrienden was en niemand kon bereiken.

In de straat hebben nog huizen schade: op het einde van de straat ligt een hoop bouwafval en het huis naast de ‘nuntiatuur’ (zo noemen de buren de kamer van Maarten) heeft ook zo’n hoop.
Betalpu heeft ook geleden. De eigenlijke gebouwen hebben de beving overleefd, maar de inboedel van de keuken is verloren (ook alle Belgische bierflesjes en het nieuwe stel glazen dat we hadden gegeven). De hele voorraad marmelade van Mariana is verloren, samen met de voorraad azijn en olie. En dat zonder water opkuisen is niet te doen!

(Ik dacht een mooie foto van Marianas voorraadkamer te hebben,

maar vind hem niet meer terug. Heeft iemand anders er een?)

Met de nieuwe villa’s van de buren is het erger: die zijn helemaal ingestort.

 

Is ook dit huis gesneuveld?

(Foto genomen uit de tuin van Betalpu)

Ook de veiligheid is in Talca een onderwerp van discussie: de regering heeft legereenheden naar de regio gestuurd om dievenbenden in toom te houden. Ook Jorge die in Santiago in een winkel voor schoolbenodigdheden werkt, moet (nog meer) overuren kloppen om dieven buiten te houden.

De vele gezichten van een stad

Zoals elke grootstad is Santiago samengesteld uit meerdere deelgemeenten.

Het centrum is het historische hart van de stad met de Moneda; de Mercado Central; de Plaza de Armas met de kathedraal; de grote musea: daar hebben we het vroeger al over gehad. Je vindt er verschillende wijken: winkel(wandel)straten, administratieve en financiële wijken, uitgangsbuurten in verschillende categorieën, parken …

Rond dit centrum komen woonzones voor, die vaak wat minder ogen: de Barrio Brasil (zie ook vroeger) is er zo een. Meer naar het westen heb je Maipù en Pudahuel. De huizen zijn er nog eenvoudiger. Ook hierover hadden we het al.

Naar het oosten zijn de rijke woonwijken. Providencia, Los Condes, Vilacura … We kwamen daar ook terecht omdat Air France daar z’n kantoor heeft (ook beschadigd door de beving) en ons naar huis moet brengen.

Hier waan je je niet meer in Latijns Amerika, maar in om het even welke moderne stad. De consumptieprijzen zijn ook twee- à driemaal hoger dan elders in de stad (soms bijna even duur als in Europa), de restaurantjes konden even goed op Mallorca, de Côte d’Azur, Californië of Antwerpen staan. Je hoort er veel Duits, Engels en Frans. Er rijden duren auto’s en hier en daar ontmoet je een fotomodel.

De meeste ‘echte’ toeristen worden hier geplaatst: Hollyday Inn, Intercontinental, Hyatt enz. staan hier. Die worden ver gehouden van de echte Chileense wijken.

Naar huis ????

Laatste berichten van Air France: tot woensdag zijn er geen vluchten en daarna is het afwachten of er voldoende fuelvoorziening zal zijn om vluchten te laten vertrekken. In de krant spreken ze van vrijdag ... Wellicht zijn we voor het begin van de lente terug (de echte astronomische wel te verstaan). Vanavond zouden er besprekingen zijn, misschien weten we morgen meer ...

PS: enkele van de vorige blzn. zijn aangepast en aangevuld met foto's.