Terremoto live

Voilá, 't is hier zondagmiddag en we hebben eindelijk een open cybercafé gevonden. Dus vlug even nieuws.
Het grote nieuws hoorden/zagen jullie al van op de tv zeker? Op het moment van de beving zaten we in Santiago lekker te slapen in ons hotelleke. Na 2 minuten viel de stroom uit - blijkbaar in de hele stad - en weer 5 minuten later waren we klaarwakker op de rand van de fontein op het pleintje voor de Sint-Franciscuskerk, samen met een hoop mensen uiit ander hotels in de buurt en feestvierders uit het grote SanFranciscohotel op dat pleintje. Voor de Chiligangers: dat is waar we de laatste dag nog even gingen wandelen om eten te zoeken, dicht bij de Santa-Luciamarkt. Op de Alameda was er een wilde vlucht van Hoog-Santiagobewoners, geroep, botsingen door rondlopende honden en mensen op de middenberm. De verkeerslichten werkten op veel plaatsen niet. Na een uur of twee wachten en radio luisteren via een gsm bij het pillicht van mijn nieuwe superlamp (dank collega´s!) in de ingang van het hotel, trok iedereen weg. Wij gingen terug naar bed om wat te rusten, maar kwart voor acht, na een lichte nabeving, zaten we weer buiten.

Aangezien we die dag hadden geboekt voor de bus naar Mendoza, en omdat er in Santiago toch geen stroom - laat staan internet - was, zijn we maar vertrokken op onze Andestrip. Nu zitten we dus in Argentinië en hebben net op de site van AirFrance gemerkt dat onze vlucht naar Parijs voor morgen geschapt is. ´t Zal dus iets langer Chili worden zeker? Enfin jullie zien wel wanneer we terug zijn.

Een paar beelden van na de beving ...

De kerk van Providencia (zie een paar blz. geleden).

Ingestorte corniche op de Alameda.

Brand langs de autoweg en een van de vele ingestorte voetgangersbruggetjes.

 

Ingestort pand (de inwoners bewaken het tegen dieven) naast een kerk in Bario Brasil.

De woestijn

Intussen zitten we twee uur vliegen (+ 1 uur bus) noordelijker: San Pedro de Atacama. Weer zo'n naam die je alleen van de aardrijkskundeles kent: de Atacamawoestijn, de droogste plek op aarde (lees maar na in de Mikado-atlas!).

We landen in Calama. Op de achtergrond zie je de grootste kopermijn ter wereld. Het is daar dat Ernesto Che Guevara, samen met Alberto Granada langskwam ( zie de Motorcycle Diaries) en er zijn visie op de maatschappij ontwikkelde.

100 km verder ligt San Pedro. Totaal iets anders dan Santiago en een welkome afwisseling.

We maken er de eerste regen van het seizoen mee (een paar druppels).

In de vallei van de Maan is het zo stil dat je de rotsen hoort kraken door de temperatuur.

De zonsondergang is er onwaarschijnlijk mooi, en we zijn niet alleen om dat te vinden.

Een andere avond bezoeken we de flamingo's in het zoutmeer.

Vanmorgen en gisteren waren meer gewijd aan historiek en geologie van de omgeving. België is hier zelfs gekend dank zij het wetenschappelijk opzoekwerk van pater Gustavo de Paige naar wie het lokale museum genoemd is (de mummie is er op vraag van de inheemse bevolking verwijderd uit eerbied voor de overledenen).

Goeie reis!

Vandaag (maandag 22/2) vertrekken de collega's weer naar België. Wij blijven droevig en eenzaam achter in dit intussen al veel vertouwder land. Daag iedereen en goede aankomst in ons kikkerlandje!

De dag passeren we met een bezoek aan een paar andere wijken:

Providencia (duur en helemaal westers). De kerk Nuestra Señora de la Providencia is hier nog heel maar zie het beeld na de aardbeving. Zij ligt een km of 2 van ons hotel.

Barrio Brasil (wat krakkemikkig maar heel gezellig en kleurrijk: echt zuiders).

Het Estacion Central, gebouwd door Eiffel.

Daarna reserveren we onze bustrip naar Mendoza en is het ook voor ons tijd voor afscheid. De hele familie van Eugenia begeleidt ons naar de luchthaven. Haar broer, die ze zes jaar niet gezien heeft, komt op bezoek vanuit Iquique.

Op de foto vlnr: Eugenia, jongste zoon, broer Juan, dochter, oudste zoon Angelo (?), schoonzus, broer uit Iquique, kleindochter.  

Santiago

Natuurlijk lopen we ook Santiago plat: van de Moneda (velen van ons in het geheugen gegrift door de tv-beelden van de luchtaanval bij de staatsgreep door Pinochet op 11/9/73).

Het kerkhof met het graf van Allende die die dag omkwam. Het nieuwe museum dat pas is geopend en de herinnering aan de dictatuur levend wil houden. Voor velen die het 'live' meemaakten, zoals Lalo, is het zelfs nu nog moeilijk om dat te bezoeken.

Santiago-Centro is een moderne stad, vrij aangenaam om rond te wandelen, met cybercafés en mooie wolkenkrabbers. Ook historische kerken en uitzichtpunten. De verborgen armoede van 20% van de inwoners is hier niet te zien (tenzij je oog hebt voor de bedelaars, de daklozen, de kartonverzamelaars na sluitingstijd ...).

Pudahuel

Dit is een gemeente in het noordwesten van Santiago, tussen de stad en de luchthaven. Vooral bevolkt door minder begoede mensen. Hier is het dat Maarten 25 jaar geleden Chili leerde kennen en in zijn hart sloot.

We logeren per twee of drie in een apart gezin. Het is niet overal even 'luxueus', maar ze ontvangen ons met un gran corazon. De huizen zijn meestal klein en min of meer zelf ineengeknutseld met hout, golfplaten, plastic en vooral een stevig hekken rondom. Er valt voor wie nóg armer is en bv. absoluut drugs wil, altijd wel iets mee te nemen.

De Pasaje Cañete is een smalle verbindingsweg tussen twee iets grotere wegen waar de bussen rijden en wat winkels of ateliers staan. Daar woonde Maarten en hij heeft er nog altijd een kamertje. De rest van het huis is bewoond door Claudio en zijn gezin. Ook Eugenia en Jorge wonen in dat straatje. Het straatje erachter wonen Lalo en Magalí, 100 m verder in een andere staat het huis waar charmante zusters een opvanghuis hebben. Op de Avenida Victoria wonen Silvia en Luís en de moeder van Marco. Wat verder Elena en Lucho, de slager.

(Luís op dreef)

Bij deze laatste vieren we het 'afscheid' met een conviviencia om U tegen te zeggen. Een heerlijke asado, zeer ruim overgoten met pisco, wijn van Las Missiones, bier (Stella) en uiteraard frisdrank. Veel en luid gepraat, gelach, gedans en gemusiceer. En massa's eten. Wat de buren ervan denken, weten we niet, maar tot halfdrie kan daar niet veel geslapen zijn. En 's morgens hadden velen een houten kop.
's Anderendaags heeft op dezelfde plaats een privé misviering plaats met padre Martín als voorganger, maar naar lokale gewoonte inbreng van diverse aanwezigen in het Chileens of Vlaams. Ook León krijgt een extra gebedje van de aanwezigen!

De zee!

Vandaag staat weer zee op het programma. Liever dan zelf een programma uit te puzzelen, kregen we viavia een schappelijke prijs voor een all-in pakket.

Een vrolijke hippiebus verspert klokslag halftien de Cañete. We kunnen niet anders dan op te stappen. Hevig hotsend en bijwijlen aan een rotvaart bergaf razen we naar de kust. Rond Casa Blanca bevindt zich een uitgestrekte wijnvallei. We stoppen in het bekende wijnhuis Veromonte voor een rondleiding met degustatie. Beiden vallen goed mee, maar wat een verschil met het gezwoeg van de tientallen Coamaboeren die samen amper een vierde van de oppervlakte telen. ‘Om ecologische redenen mogen we niet meer telen van de 1000 ha die we eigenlijk in eigendom hebben.’ In deze vallei wel te verstaan, want in Californië liggen er nog een hoop. Echt medelijden krijgen we er niet van …

De volgende stop is Valparaiso, Werelderfgoed de la Humanidad, en een van de plaatsen op aarde waarvan alleen de naam al doet dromen. We ervaren alle clichés: de groene trolleybussen (Valparaiso was de eerste stad ter wereld om deze in te zetten), de liften (we gebruiken El Peral), de prachtige baai (met de armoedige huisjes die er van de hoogte mogen op zien), La Sebastiana (waar Pablo Neruda zijn laatste levensjaren sleet), een gauwdiefje (die Bernadettes nieuwe camera dringend nodig had) …

Al bij al een bonte mengeling die de stad erg authentiek en zelfs aangenaam maken. Heel anders dan het mondaine en steriele Viña de Mar. Maar daar ontmoeten we dan wel Charles de Gaule. Of toch zijn Paaseilandse tegenhanger.

Afscheid en welkom

La Quinta, een steakrestaurant in de buurt van Betalpu, is al het toneel geweest van veel feestelijkheden. Ook nu komen we daar samen om met alle Betalpuners ons verblijf van twee weken in Talca af te ronden. Het menu is om duimen en vingers af te likken en dat doen we dan ook. Bovendien kijkt de baas niet op een fles Pisco Sour of Mango Sour. En de wijn hadden we zelf mee: de enige echte GD en een – overigens ook smakelijke – witte variant van hetzelfde huis.

Als extraatje treedt Chaska-Ñawi (Blinkende Ogen in het Quechua) live op. Marco, Claudio (die voor de gelegenheid speciaal uit Santiago komt), Pablo en Diego (Marco’s zoon) zingen, musiceren en dollen dat het een lieve lust is. En als Maarten zijn eigen muzikale duit in de zak doet, is het hek helemaal van de dam.

(vlnr: bovenaan: Pablo, Marco, Claudio en Diego, onderaan: Maarten, Raf en Nicole, achteraan: het paard)

Adios Betalpu, een laatste blik op de GD en Bienvenido in Pudahuel!

Ten huize van Eogenia en Jorge op Cañete staat een uitgebreide tafel klaar. Versiering en drank verwijzen naar de beide landen die zich hier verenigen.

Heel de buurt komt samen maar vooral de mensen die straks een gast zullen huisvesten. Het is al gekus, schoudergeklop en ge¡hola! dat de klok slaat. Empanadas, fruit en ander lekkers blijven maar aanrukken. Het feest kan niet op!


Totdat onze oogjes toch een beetje zwaar worden en iedereen zijn gastgezin opzoekt, benieuwd naar die nieuwe ervaring.

Een avant-première

Vandaag staat een diepgaande kennismaking op het programma met Coama en de Consortio Viticola de Talca. Op de zetel maken we kennis met het bestuur, de werking en de structuur van Coama

Ook de samenwerking met Oxfam komt aan de orde: hoe de gelden besteed worden, wie lid kan worden van Coama, hoe besluitvoering gebeurt en op welke manier naast economische ook sociale steun gegeven wordt,wensen, streven en dromen …

Wat dat laatste betreft komt eerstdaags al een heel grote droom in vervulling. Tot nu toe moesten de druiven van Coama naar een gemeenschappelijke bodega gebracht worden voor de vinificatie (persen, gisten, bewaren, op flessen trekken enz.) . Daardoor hadden de boeren weinig controle over dat proces. Samen met een Belgische investeerder was onlangs overeegekomen een stuk grond bij te kopen om daarop een eigen, kleine bodega te bouwen. Maar enkele weken geleden viel een geschenk uit de hemel: een bestaande bodega in een schitterend oud-koloniaal pand werdte koop aangeboden en de eigenaar wilde het voor eeng usntprijs aan Coama overlaten. De verkoop is momenteel zo goed als rond en de opkalfatering van El Raudal al volop aan de gang. Deze schitterende locatie is instapklaar, zodat de Gran Descabezado van 2011 daar al kan gemaakt worden! Ook het woonhuis biedt tal van mogelijkheden, maar die plannen moeten nog uitgewerkt worden.

Door pech achtervolgd op Valentijn

Het geplande bezoek aan het nationaal park Siete Tazas moeten we helaas voortijdig afbreken. Het buske begint rare geluiden te vertonen en aangezien er bergopwaarts geen herstelmogelijkheden meer zijn, durven we de rest van de reis niet aan. De laatste lijnbus naar Radal is intussen ook weg uit Molina en Curicó wordt onze nieuwe bestemming.

De Cerro Condell biedt een mooi uitzicht op dat deel van de Andes waar destijds de Argentijnse rugbyploeg te pletter vloog. Voor meer details zie boek en film Alive.

Sint Valentijn ronden we af bij een gezellige Mexicaan in Talca.

Relax in de Termas van Chillàn

De eerstvolgende grote stad naar het zuiden is de hoofdstad van de 8ste regio, Chillàn. Een rit van 3 uur (flink naar boven afgerond door bandenpech van Maartens mobiel) brengt ons naar de belangrijkste toeristische attractie van de stad: de warmwaterbronnen  in de Andes, zowat 80 km ten oosten van de stad.

Een paar uur relaxatie ronden we af met een bezoek aan de artisanale markt van de stad en een comida típica in La Motoneta.

De Andes

Al een week lonken ze aan de horizon. Via San Clemente en de vallei van de Maule trekken we de nu eindelijk de Andes in tot waar de echte Gran Descabezado, die zijn hoofd verloor bij een eruptie een kleine eeuw geleden, in volle glorie voor ons uitrijst. We worden er stil van en zijn helaas vergeten een fles van zijn naamgenoot mee te nemen om op zijn gezondheid te toasten.

Maar de het is alweer tijd voor de volgende afspraak. Anneke Kok opende in het dorpje Vilches La Leona. Hier kunnen vrouwen tijdelijk verblijven, cursussen volgen waar ze weerbaarheid aanleren en zich bewust worden van hun eigen waarde. Essentiële waarden in deze macho-maatschappij, niet alleen voor henzelf, maar evengoed voor de vooruitgang van het hele land.

Op de foto: Anneke, Marco en Maarten op de werf van La Leona.

Na een heerlijke koffie met Kuchen, gaan we eten in El Galo; aan de rand van het natuurreservaat Altos de Lircay en met een prachtig panorama op El Indio, de berg aan de overkant.

En dan is het tijd voor een bezoekje aan Walter Moons uit Berlaar, zijn Chileense vrouw Alexandra en de twee kinderen. Momenteel zijn zijn moeder, tante en nonkel op bezoek. Walter zette hier een exclusieve en succesvolle chrysantenkwekerij op. Uiteraard ontbreekt de rijk gedekte tafel niet.

Wellicht zullen velen twee keer moeten kijken om ons te herkennen na deze reis: die bollekes vet zijn wel degelijk de slanke schoonheden die amper een paar weken geleden uit Kapellen, Stabroek en Oud-Turnhout vertrokken!

Vamos a la playa!

‘t Is weer een paar dagen geleden dat deze blog gespijsd werd. De vrije momenten zijn niet zo dik gezaaid als blogs updaten niet meteen je prioriteit is J

Vandaag en morgen trekken de socios van Coama voor hun jaarlijkse tweedaagse uitstap naar zee en wij gaan ze achterna: we mogen aanzitten aan de asado. Alles dreigt te mislukken als op de eerste helling ons buske vervaarlijk begint te roken, maar blijkbaar was enkel de stop van de radiator niet dichtgedraaid. Effe bijvullen en verder niks aan de hand!

Curepto is een charmant stadje met een houten kerkje (ideaal bij aardbevingen), …

vredevolle slapers,…

oude koloniale huizen, nuttige baños en een garagist die vindt dat ons busje perfect kan voortrijden.

Dat doen we dus: via het kuststadjes Iloca en Duao bereiken we Lipimàvida, waar een vrouwencoöperatie minipapayas inmaakt.

Die vinden nadien hun weg naar onze wereldwinkels. We krijgen een versnelde demonstratie van het hele productieproces waarna de Sala de Ventas de nodige souvenirs levert.

Hoog tijd nu voor de Coama-socios: de reineta (een heerlijke en stevige vis, ideaal voor de barbecue).

De Gran Descabezado (voor niet-ingewijden: de beste wijn ter wereld, gemaakt door Coama en beschikbaar in de wereldwinkel) vloeit uiteraard rijkelijk en de verbroed- en zustering verloopt van langsom hartelijker.

Naar de Sur Chico

Met enkelen beslisten we naar het "Kleine Zuiden" te trekken, om toch ook iets van die regio te zien: 6 uur bus later en via Los Angeles ligt Temuco aan onze voeten.

Heel snel een hotelletje gevonden vlakbij de Mercado Central.
De dag nadien staat het prachtige Nationaal Park van Conguillo op het menu. De vulkaan Llaima is een van de meest actieve van Zuid Amerika, maar vandaag een beetje moe gelukkig. De laatste uitbarsting is juist een jaar oud en de resten ervan zijn dus vers te bewonderen.

 

Behalve de vulkaan zijn er nog zeer mooie meren, watervallen en rivieren: Net iets voor geografen hé?

  

  

 Maar het park is  vooral bekend om zijn verzameling (jurassische) araucarias, levende fossielen:

 

Via het dorpje Melipeuco (zo weggelopen uit een cowboyfilm), raken we terug in Temuco. De dag nadien staan de Mapuches op het programma, de originele bevolking van dit deel van Chili. Chol-Chol (ook al zo'n westernstadje) is daar een centrum van.

Het beetje miezerige regen wordt meer dan goed gemaakt door het charmant onthaal dat ons te beurt valt. We bewoeken er o.m. twee echte ruka's, de traditionele woningen van dit volk dat tot voor 500 jaar in de stenen tijd woonde en sindsdien erg goede zilverkunst ontwikkelden.

En dan is het tijd voor de terugrit naar de rest van onze groep die braaf (?) bleef wachten in Talca.

We zijn weer een dag verder.

Vandaag maakten we o.l.v. Guido Goossens kennis met het leven in de gevangenis. We konden kennismaken met de gedetineerden en praten over hun moeilijkheden en hun hoop, een zeer beklijvende ervaring!

En de typische middaglunch valt duidelijk ook in de smaak!