Grenzen

Die zijn er om overgestoken te worden. Denken wij. Maar in andere delen van de wereld zijn grenzen zijn er ook om de eigen identiteit te bevestigen. Dat zijn we in West-Europa wat verleerd …

Vanuit San Pedro bestaat een halfdaagse excursie naar Bolivië. Een groot deel van de ‘attractie’ bestaat uit de grenspost. Een piepklein hokje heeft een officiële vlag ervoor. Er hangt een staatsportret van Eva Morales.

Er is een echte bareel midden in de woestijn (die blokkeert wel maar met een flinke kei krijgt de grenspolitie hem wel los). En die grenspolitiemacht heeft twee enorme gouden tanden, waardoor hij continu moet grijnzen om zijn rijkdom te laten zien. Natuurlijk laat hij niet na op de of andere manier van de medereizigers wat extra geld op te strijken (westerlingen worden hier blijkbaar niet als loslopend wild beschouwd).

Maar het ongelooflijk schitterende landschap, inclusief hoogteziekte (op 4500 m), maakt veel goed voor wie zich zou ergeren aan de corrupte administratie.

Vanuit Santiago loopt een goede weg dwars over de Andes naar Mendoza. Eigenlijk is dat een grote bevoorradingsweg voor de staten en steden aan de Rio de la Plata voor al wat uit het westen komt (China, Japan, Australië, India van hieruit gezien). Heel wat vrachtwagens nemen die route.

Wil je als toerist ook iets van de Andes zien, dan is een vrij goedkope busrit tot Mendoza een leuk alternatief: je ziet eventjes de echte Acongacua (zoals elke geograaf weet de hoogste berg ter wereld buiten te Himalaya (en als je er de diepzee bijneemt zelfs van de wereld).

Aan de voet van het Aconcaguamassief (achtergrond) is een laatste halte voor vrachtverkeer voordat ze de overtocht aanvatten.

De berg zelf laat zich moeilijk vatten: er hangen wolken rond, maar tussen de flarden wolk ontwaar je wel sneeuw op de flanken.

Je moet er wel een busrit voor over hebben van 350 km (+ evenveel terug) én de grenspolitie van Argentinië. Het fabuleus landschap is gratis. Hier is de grens echt nog een grens: 3:30 uur file en controle op de heenreis, drie uur op de terugtocht. Met de officiële vraag of je een bijdrage wilt plegen zodat de douane de bus niet zou controleren op ongewenste import. Chili heeft bv. een officieel invoerverbod voor fytozoölogische producten: het land is biologisch sterk geïsoleerd en wil dat zo houden. Een gelijkaardige maatregel voor Argentinië is nauwelijks zinvol: dieren en planten steken probleemloos door van en naar Centraal en Noord-Amerika via het Amazonewoud. Maar het brengt wel een aardige duit op voor vliegende patrouilles die de bus nog een uurtje ophouden of niet (zelfs als je aan een collega een ‘vrijgeleide’ betaalde). Buenos Aires is duidelijk veraf!

De 'echte' grenspost die een integrale totale controle waarborgt en de wat minder echte (?) die inkomsten genereert.