Een vrolijke hippiebus verspert klokslag halftien de Cañete. We kunnen niet anders dan op te stappen. Hevig hotsend en bijwijlen aan een rotvaart bergaf razen we naar de kust. Rond Casa Blanca bevindt zich een uitgestrekte wijnvallei. We stoppen in het bekende wijnhuis Veromonte voor een rondleiding met degustatie. Beiden vallen goed mee, maar wat een verschil met het gezwoeg van de tientallen Coamaboeren die samen amper een vierde van de oppervlakte telen. ‘Om ecologische redenen mogen we niet meer telen van de 1000 ha die we eigenlijk in eigendom hebben.’ In deze vallei wel te verstaan, want in Californië liggen er nog een hoop. Echt medelijden krijgen we er niet van …
De volgende stop is Valparaiso, Werelderfgoed de la Humanidad, en een van de plaatsen op aarde waarvan alleen de naam al doet dromen. We ervaren alle clichés: de groene trolleybussen (Valparaiso was de eerste stad ter wereld om deze in te zetten), de liften (we gebruiken El Peral), de prachtige baai (met de armoedige huisjes die er van de hoogte mogen op zien), La Sebastiana (waar Pablo Neruda zijn laatste levensjaren sleet), een gauwdiefje (die Bernadettes nieuwe camera dringend nodig had) …
Al bij al een bonte mengeling die de stad erg authentiek en zelfs aangenaam maken. Heel anders dan het mondaine en steriele Viña de Mar. Maar daar ontmoeten we dan wel Charles de Gaule. Of toch zijn Paaseilandse tegenhanger.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten